Film Le Scaphandre et le Papillon 11 feb 2011

Heb je ooit wel eens gewild dat je nét even een stukje harder kon fietsen? Of dat je het nét even iets langer kon volhouden om hard te rennen?

Vaak denken we bij ons lichaam aan wat het níet is: niet atletisch genoeg, niet sterk genoeg, enzovoort. En pas als we ziek worden, komen we erachter wat we doorgaans wél kunnen. We komen erachter dat ons lichaam een prachtig en krachtig instrument is waarmee we eigenlijk alles doen en zoveel kunnen bereiken.

Wat zou je feitelijk nog kunnen bereiken als je het zonder lichaam moest stellen? Stel: het enige in de hele wereld waar je nog controle over hebt is je ene oog. Niet echt meer dat je zegt dat je alles nog onder controle hebt, of wel? Zou je voor jezelf nog bestaansrecht hebben? Wat zou het doel in jouw leven worden?

Op 11 februari vertoonden en bespraken we de film die over bovenstaande situatie gaat. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Le Scaphandre et le Papillon (2007; 8.1 op IMDb; 4 Oscar-nominaties) gaat over Jean-Dominique Bauby, een redacteur bij het blad ‘Elle’, die na een beroerte slechts nog controle had over zijn linkeroog en daarmee langzaamaan leerde te communiceren.

Een aangrijpende film die je stilzet bij je eigen leven en genoeg stof geeft om nog eens over na te denken.